सौख्यसंजीवनी

प्रेम म्हटलं की कृष्ण आठवतोच आणि कृष्ण म्हटलं की मोरपीस... ! आणि प्रेमाचे क्षण मोरपिशीच असतात ना म्हणून म्हटलं प्रेमाचा मोरपिशी दिवस...!आज प्रेमदिनी प्रेमाची अनेक रूपं न्याहाळताना प्रथम मनात अवतरला तो कृष्णरंग...मोहक निळाई...ही निळाई मोहमयी काव्य घडवते देहात आणि डोळ्यात मोर नाचतात..अनंत डोळे फुटतात त्या मोरपंखांना...त्यांना दिसतं ते फक्त प्रेमच.. प्रेम जडलं की अंतर्बाह्य स्वरूपच बदलून जातं त्या त्या जीवाचं.माणसाचंच असं नाही .निसर्गातली किती एक वैभवी अस्तित्वं ही फक्त ह्या प्रेममयी निरागसतेनं स्वतःला समर्पित करतात या अनंत अवकाशात..शिशिराच्या बोचऱ्या थंडीत होणारी झाडांची पानगळ, मायेने या वसुंधरेवर उबेचं पांघरूण घालत असते.तिच्या कायेला जपण्यासाठी आपला देह झाडून तिच्या देहावर देह अंथरतात ही झाडं....!एखाद्या स्वयंभू शिवलिंगावर अनंत काळ अभिषेक करणारा जलस्रोत पाहिलाय ना तुम्ही.कुठल्या मायेचं हे जग.ना कुठली वाच्यता ना कुठला युगायुगांचा शीण.सतत देहसमर्पण.अविरत वाहती अमर्याद प्रितीची नित्य अर्घ्ये.. जगणं सुंदर करणारी विलक्षण विलक्षण अद्भुत किमया म्हणजे प्रेम....! गर्भात बीज रुजलं की हळुवार पोटाव...

 मौनपक्षांची किलबिल.... ती आहे आहे ,नाही नाही हे नक्की कळत नसताना मी काही काही लिहिलं होतं....कधी अर्धी ओळ,कधी पूर्ण कधी अपूर्ण. पण ती सारखी साद घालायची..धूसर धूसर उमटायची ..माझ्यातली कविता...! खूप खूप लिहायचं असायचं पण ते सगळं ब-याचदा डायरीतल्या तुरळक नोंदींपुरतच उमटलं, काहीसं विरून गेलं.आता आता मी फार लक्ष ठेवून असते माझ्या जाणिवांवर....मनातल्या उलथापालथींवर..... मन वेल्हाळ वेल्हाळ, मन चिंब ओले ओले मन स्वरूपाच्या रंगी ,आत्मरंगात नहाले........ माझ्याच एका खूप जुन्या कवितेच्या ओळी आहेत.काय काय लिहिले आहे मीच.....काल या अनेक लहान लहान ओळींची उजळणी करता करता आठवलं...आणि हे ही जाणवलं की खूप वाटतय पण मी लिहितेय हे माझं मलाच आधी कळलं नाही.....समोरच्या को-या अवकाशात अनेकदा नजरेनेच अक्षरं लिहिली जायची..ती तिथेच धुक्यासारखी विरघळूनही जायची...  पण आतल्या  जाणिवा जागृत व्हायला तिचं पूर्ण दर्शन होणं गरजेचं होतं आणि हे घडलं अगदी आता आता..अचानक भुईला पाझर फुटावा तशी जाणीव प्रवाही झाली...लेखणी बोलकी झाली....तसंही मला लिहून बोलणे अधिक आवडते.... ~ धुके सांडलेले मनाच्या तळाशी निळे मौनपक्ष...

  नदीच्या आतूर प्रवाहाला प्रीतीसंगमाच्या घाटावर विराट सागरी लाटेने घट्ट कवेत घ्यावे  हे तसेच काहीसे ..स्पंदनांच्या अनेक अदृश्य लहरींचे दृश्य रूप साकार होते आणि शब्दांशी मुक्त खेळ करते..प्रकटीकरणाचे सुख निराळेच असते..त्याला ना कशाची पर्वा ना कुठल्या सीमा.मन-स्पंदनांतून निर्माण होणाऱ्या अनंत लाटा तिचा डोह, त्या डोहाच्या खोलीचा ना थांग ना पत्ता.त्या लाटांना फक्त ओढ असते मुक्त मुशाफिरीची, अनंत अवकाशात स्वतःला झोकून देण्याची.....! त्या विशाल सागराची जेव्हा पहिली प्रितीभेट झाली, ती अनुभूती पुन्हा पुन्हा अनुभवण्यासाठी धडपडणारी 'इच्छा' पुन्हा त्या नदीसारखी कपारीतून नवीन जन्मायला तयार असते..पुन्हा हवा असतो तो प्रवास काट्याकुट्यातून, दगडगोटयातून, कडेकपारे ,उंच सखोल प्रदेशातून लांघत येणारा 'भेटीसाठी'.... हे असंच काहीसं आतल्या स्पंदांचं....! त्या एका  सागरमिठीने आयुष्याच्या वाटा मोरपंखी केल्या....सावळ्या देहाला निळा स्पर्श झाला आणि निळीसावळी माया ओथंबून आली..निर्मळतेच्या रंगाशी निळी सगुणमिठी, नक्षत्रदेशीचा प्रियकर आणि ब्रम्हांडाचा रथ...संवादांची स्वरपौर्णिमा तिथेच उमलते..तिथेच व्या...